Week 24: Ode aan twee terror kids

In week 24 bezoekt Sebastiaan de tentoonstelling over Marilyn Monroe in Amsterdam, ontmoet hij twee terror kids, gaat hij op playdate, probeert hij steeds meer vast voedsel, gaat hij naar de verjaardag van zijn grote neef en begint hij aan de Haagse afvaluitdaging.

‘Week 24: Ode aan twee terror kids’ In week 24 bezoekt Sebastiaan de tentoonstelling over Marilyn Monroe in Amsterdam, ontmoet hij twee terror kids, gaat hij op playdate, probeert hij steeds meer vast voedsel, gaat hij naar de verjaardag van zijn grote neef en begint hij aan de Haagse afvaluitdaging. Lees het op http://bit.ly/TerrorKids!

Amsterdam

Afgelopen weekend hebben we overnacht in Amsterdam. Mijn vrouw had daar een congres en zo kon ik met Sebastiaan de stad in. Het was wel goed om eens een dagje alleen met Sebastiaan op pad te zijn.

Bepakt en bezakt met een volle luiertas, een draagzak en de kinderwagen ontdekte ik de onbekende tram- en metrostations: waar is de lift, door welk hekje moet ik, welke deur kan ik zelf opendoen, waar kan ik naar binnen en waar is een plek voor de kinderwagen? Eigenlijk deed ik alles samen met mijn vrouw tot nu toe; goed om te weten dat ik het ook zelf kan!

90 jaar Marilyn Monroe in De Nieuwe Kerk

Mijn plan was om het rustig aan te doen met Sebastiaan, omdat hij na het drukke weekend van Wenen gelijk door moest naar het kinderdagverblijf. Ik ging dus eigenlijk op en neer naar het centrum voor één ding: de tentoonstelling over Marilyn Monroe in De Nieuwe Kerk.

Dat was het bezoek zeker waard. De Nieuwe Kerk is een prachtige locatie voor een tentoonstelling en ze hadden de persoonlijke bezittingen mooi aangekleed met video’s en foto’s. Ik ben fan van Arthur Miller, dus ik vond dat gedeelte het leukst.

Ik heb altijd een kleine fascinatie gehad voor Marilyn. Iedere keer als ik iets meer over haar te weten kom, dan heb ik eigenlijk alleen maar zin om haar te knuffelen (en dan maar “Het komt wel goed” inslikken…).

Ik heb vorig jaar het boek Pardon my hearse gelezen. Het is geschreven door iemand die een begrafenisonderneming had in Hollywood. The American Dream waarmaken met de dood van (bekende) anderen: dat klonk bizar en dan ben ik op de een of andere manier geneigd om het te lezen. Het was een interessant boek, maar er stond een foto in van Marilyn net na haar dood, helemaal opgezwollen enz. Nu kan ik dus niet meer normaal naar foto’s van haar kijken…

Enfin, terug naar de tentoonstelling. Ik kon overal prima komen met de kinderwagen en Sebastiaan vond het voor driekwart van de tijd leuk. Daarna werd ie moe, dus heb ik de route snel afgerond. Tijd om naar de hotelkamer te gaan. Jup, om half 3 op een zonnige zaterdagmiddag zat ik in een donkere hotelkamer, zodat Sebastiaan kon slapen. Gelukkig kwam een vriendin me opzoeken en had ik wat Kanonbier en chips geregeld. Je moet toch iets, nietwaar? Waar is het feestje?! Hier is het… oh… nou ja…

Eerste kennismaking met een terror kid

Zo’n lekker ontbijt in je hotel ’s ochtends moet toch vrij relaxed kunnen gaan, of niet? Ik had me vanwege de reviews al voorbereid op enige chaos. De ontbijtzaal zat overvol met mensen van het congres, dus toen we in een hoekje een tafeltje konden vinden naast een ander jong gezin, waren we behoorlijk blij. Fijn, als Sebastiaan gaat jengelen, is het niet zo erg.

Was dat maar het ergste…. Dat gezin naast ons bleken twee terror kids te hebben. Ik had een ronde gemaakt en het was tijd voor mijn vrouw om haar ontbijt uit te gaan zoeken. Ik zit in een hoekje van een bank, weggestopt achter een tafeltje en Sebastiaan lag tegenover mij in de kinderwagen.

Ineens zie ik de kleinste van dat stel naast me als een stier op die kinderwagen af rennen en als Spiderman op de kinderwagen springen. Terwijl het gebeurde, stond ik op en begon ik “NEE!” Te schreeuwen. Normaal houd ik me wel een beetje in, maar dit was zo’n lompe actie! En ik ken dat kind niet eens. Sebastiaan keek echt van “wtf was dit?”

Die vader draait zich om een grijpt zijn kind vast. Die moeder schreeuwt dat ie dat niet mag doen en de oma en oom eten onverstoord door. Die vader heeft een keer of zeven die kleinste zoon moeten vastgrijpen, omdat hij iedere keer uit zijn houdgreep worstelde en als dezelfde dolle stier op die kinderwagen afrende.

Eerste kennismaking met twee terror kids

Die oudste zoon ging nog staan kijken met zijn handen achter zijn rug. Prima, kijken mag. Al was ik nu wel in verhoogde staat van waakzaamheid, omdat die briesende kleine terror kid maar door bleef gaan met proberen.

Gelukkig, mijn vrouw keert terug, zodat zij weer naast de kinderwagen kan gaan zitten. Ik probeer mompelend uit te leggen wat er was gebeurd, omdat ze met hun Duits mij vast wel kunnen verstaan en ze dondersgoed weten waar ik het over heb.

De rust is enigszins wedergekeerd en ik begin iets relaxter te worden. Ineens voel ik links van mij twee knieën. En ik zit toch echt al links in de hoek van die bank… Ja hoor, terror kid 1 is over de bank geklommen en zit nu te kloten achter mij. ZUCHT. Ondertussen heeft grote broer door dat je alleen aandacht krijgt door te kloten en dus is die ook rond aan het racen. Die vader moet op een gegeven moment in elke arm een zoon in de houdgreep houden. Oma en oom eten onverstoord door, moeder loopt te schreeuwen.

Eerste afscheid van twee terror kids

Ik kijk op en het gebeurt gewoon weer! Twee terror kids die superlomp op de kinderwagen klimmen en met de handen in Sebastiaans gezicht zitten. Dus ik ben weer aan het schreeuwen, mijn vrouw is aan het schreeuwen en Sebastiaan begint een beetje bang te worden. Nou, gelukkig, tien minuten later is de hele familie opgerot. Het was dat het zo vol was, anders waren we al lang ergens anders gaan zitten.

Playdate

Zondag had Sebastiaan zijn tweede playdate met de dochter van mijn beste vriendin. Nou ja, er werd vooral veel in elkaars gezicht gehoest…. Die dochter is superlief én 7 maanden verder dan Seppie, dus het is heel cool om te zien wat we in de nabije toekomst allemaal kunnen verwachten. En het is grappig om te zien hoe elke baby anders is. Ze groeien en leren toch allemaal op hun eigen manier.

Vast voedsel

Sebastiaan begint een klein beetje gewend te raken aan vast voedsel. Pompoen vond hij eerst niks, maar dat begint nu wel te komen. Banaan vond hij gelijk lekker, maar daarna kreeg hij moeite met zijn stoelgang. Watermeloen vond hij maar niks. Dat vond ik echt heel raar! Ik had verwacht dat hij dat zoete met gemak binnen zou houden..

Nu is bloemkool aan de beurt. Ik heb het gekookt, geprakt en ingevroren, zodat het direct tot onze beschikking staat. Hij is nog geen fan. Hij wil het niet doorslikken. Dus dan doen we maar wat happen erin en dan het flesje erin, zodat ie wel moet slikken.  Dan heeft ie door dat ie gefopt wordt, dus dan krijgen we een gezicht van “wat doen jullie me aan?!”

Op het kinderdagverblijf hebben we ook gevraagd of ze hem een fruithapje willen geven. ’s Avonds na zo’n dag is hij vaak te moe en hij zal het toch moeten leren. Daar gooien ze appel, peer of banaan door de blender met water en dat krijgen ze dan.

Naar een verjaardag

Sebastiaans grote neef is deze week zes jaar geworden, dus we zijn richting Oldenzaal gereden om hem te feliciteren en een mooi cadeau te geven. Eerst moesten we wel stoppen in Hellendoorn, zodat Sebastiaan nog even kon knuffelen met zijn overgrootmoeder (dat klinkt ouderwets!)

We hadden eigenlijk alweer drie maanden niet met hem gereden. Serieus, ik moest nadenken hoe ik het autostoeltje ook al weer vastzet! Je merkt dat hij echt ouder is geworden, want hij zat nu heel chill om zich heen te kijken en te dutten. In het begin vond hij het echt vreselijk. Wat een rust in de auto!

We moesten eigenlijk nog wel lachen. Op de terugweg werd het langzaamaan donkerder. Hij was in slaap gevallen en toen hij wakker werd, was het dus ineens pikkedonker. Gillen! Wij hem kalmeren, ik met mijn hand er naartoe. Gelukkig, hij voelde zich al snel gerustgesteld.

Haagse afvaluitdaging

Deze week zijn we begonnen aan de uitdaging om minder (rest)afval te produceren. Mijn vrouw is naar de kick-off gegaan. Daar kreeg ze een tas met leuke goodies mee, waaronder een weegschaal waar je je afvalzak aan kunt hangen. Ik zeg, ook handig voor handbagage 😉

We moeten deze week bijhouden hoe vaak we een nieuwe verpakking openen. Sja, dat is toch best vaak. Nu al een stukje bewustwording.

We hoorden trouwens dat er zoiets bestaat als een luierophaalservice, waarbij ze dan luiers recyclen. Supercool. Dat zou ik wel willen! Helaas, dat initiatief bestaat nog niet in Den Haag. Dat mag van mij wel geregeld worden!

Ben benieuwd wat de volgende uitdaging is. Je hoort het volgende week.