Tag: CPC

Kopje onder

Kopje onder

Deze week was een drukke week! Ik ben gevraagd om jurylid te zijn voor de Roze Filmdagen en ik ben me aan het voorbereiden voor ClexaCon in Las Vegas. Sebastiaan genoot van het zonnetje en moest even leren dat je in bad moet blijven zitten. Hij ging namelijk kopje onder en kon niet meer zelf naar boven komen.

‘Kopje onder’ Deze week was een drukke week! Ik ben gevraagd om jurylid te zijn voor de Roze Filmdagen en ik ben me aan het voorbereiden voor ClexaCon in Las Vegas. Sebastiaan genoot van het zonnetje en moest even leren dat je in bad moet blijven zitten. Hij ging namelijk kopje onder en kon niet meer zelf naar boven komen. Lees het hier: http://bit.ly/KopjeOnder

ClexaCon 2018

ClexaCon 2018 is al bijna! Ik vind het spannend. Wat is ClexaCon? Lees het hier. Ik heb me ongeveer een half jaar geleden aangemeld als blogger en vlogger en nu is het al over een maand. Aah! Sinds ik te horen heb gekregen dat ik welkom ben, is er een Engelse versie van deze website gekomen en heb ik een vlogcursus gevolgd.

Moet je daar een cursus voor volgen? Nou, als ik iets doe, wil ik het graag goed doen en deze cursus over zakelijk vloggen heeft me veel geleerd. Het gaat vooral om oefenen, oefenen en oefenen en ik merk dat ik nu wat gemakkelijker praat op de camera.

De Roze Filmdagen

Woensdag bracht ik een vlog uit over De Roze Filmdagen. Daarom gaf ik acht filmtips. De organisatie vond mijn blog en vlog blijkbaar leuk, want direct daarna kreeg ik de vraag of ik jurylid wilde zijn.

Dat vond ik natuurlijk een hele eer en daarom mag ik nu meebepalen welke film de Best Feature Film Award verdient. Kanshebbers zijn Sisterhood, Anchor and hope, Even lovers get the blues, Just Charlie, My life with James Dean, Porcupine Lake, The cakemaker or The constitution. De uitslag wordt 18 maart bekend gemaakt.

Deze week heb ik al wat films bekeken. Volgende week zondag bekijk ik nog Anchor and hope op locatie en direct daarna is het juryberaad. Ik geloof dat de bekendmaking om 19:30 is. Natuurlijk ga ik ook vloggen hierover, dus daarna kunnen jullie zien hoe dit allemaal is gegaan.

Ik wil graag even heel veel liefde naar mijn vrouw sturen. Ik kwam door dit hele jurylidgebeuren erachter dat ze net op dat moment een verrassingsborrel voor mijn verjaardag probeerde te organiseren. Hoe lief?!

Puzzelen

Donderdag regende het de hele ochtend, dus Sebastiaan en ik probeerden het thuis gezellig te maken. Hij genoot van twee mandarijnen en daarna pakte ik alle zijn puzzels voor hem, zodat hij flink aan de slag kon met puzzelen.

Af en toe Regelmatig werd hij gefrustreerd dat een puzzelstukje niet in de vorm ging, dus dan ging hij er maar heel hard op drukken en huilen. Uiteindelijk kreeg hij ze er toch allemaal redelijk goed zelf in.

Na de puzzels was het tijd voor krijten. Dat vond hij een paar minuten leuk. Ik vond het best grappig, want hij begon met een kleur en iedere nieuwe kleur die hij pakte, moest over die eerdere kleur heen in plaats van dat hij een wit stuk pakte. Ik tekende op een gegeven moment wat op een wit stuk en dat vond hij toen een goed stuk om weer alle kleuren overheen te gooien.

BabyBaby

Kopje onder

Ik maakte een lekker, warm bad voor hem klaar. Ik moest immers de tijd doorkomen totdat het stopte met regenen… We hebben flink wat speelgoed voor in bad, dus dat moest geen probleem zijn.

Hij zat een tijdje lekker te spelen op zijn badmat. Hij ging alleen naar het stuk waar de badmat ophield en ik zeg altijd dat het daar glad is en dat hij op de badmat moet gaan zitten. Maar goed, er was nooit iets gebeurd. Tot vandaag. Hij wilde omdraaien of iets en hoppaaaaah, hij gleed zo weg.

Kopje onder en ogen wijd open

Met zijn ogen wijd open en zijn armen breeduit ging hij kopje onder. Ik sprong op en greep hem bij zijn arm. Daar trok ik hem aan omhoog en ik kon daarna met mijn andere hand onder zijn oksel. Binnen een mum van tijd zat hij weer rechtovereind. Het water liep over zijn gezicht en hij zat flink te slikken.

Met grote ogen keek hij me aan en begon te snikken. Ik knuffelde hem over de badrand heen en toen hoorde ik: “Uit, uit, uit.” Dat leek me niet zo’n goed idee. Ik was geschrokken, maar ik wilde niet dat hij ineens een badfobie ging ontwikkelen. Dus ik pakte het speelgoed dat ik nog had bewaard en gooide dat erbij in. Na een paar seconden was hij alweer vergeten dat hij net heel erg geschrokken was. Fieuw!

Kopje onder en verder niks

Zo. Ik zag met mijn eigen ogen hoe snel een kind kan verdrinken in bad. Hij kon zich nergens aan vastgrijpen en hij wist niet hoe hij zichzelf naar boven moest krijgen. En er zat maar een laag in van net boven zijn navel… Ik moest even het zweet van mijn voorhoofd vegen. Gelukkig was het alleen maar kopje onder en verder niks.

Zon

’s Middags scheen de zon ineens goed. Het zou ophouden met regenen, maar ik had niet een blauwe lucht en een warme zon verwacht. Een aangename verrassing! Ik was alweer een paar weken niet in het Haagse Bos geweest en dus kon ik weer een dosis Haagse Bos gebruiken.

Ik kwam zoiets moois tegen! Delen van het water waren bevroren en andere delen waren ontdooid. De ijsblokken aan de rand van het grote stuk ijs kabbelden tegen het grote stuk ijs aan of schoven erop. Het geluid dat daarvan kwam, was prachtig. Het was een soort klingelgeluid. Alsof er heel veel windgongen (of is het windgongs?) in het Haagse Bos hingen. Je weet wel, zo’n irritant ding in je tuin, maar dan mooi en natuurlijk. Heel bijzonder.

We dronken koffie aan de rand van het bos en daar hadden ze een hele stapel puzzels. Sebastiaan kon dus nog meer puzzelen! Hij vond het leuk, maar tegelijkertijd had hij niet heel veel concentratie. Zijn middagslaapje had wat langer gekund, maar hij wilde niet…  Op de terugweg werd het wel frisser. Nou, even boodschappen doen en naar huis!

Week 42: De CPC-Loop

Week 42: De CPC-Loop

Deze week voelt Sebastiaan zich niet topfit, maar zijn mama wel, dus die rent mee met de CPC-loop.

‘Week 42: De CPC-Loop’ Deze week voelt Sebastiaan zich niet topfit, maar zijn mama wel, dus die rent mee met de CPC-loop. http://bit.ly/CPC-Loop

Best mamadag ever!

Donderdag heb ik echt de beste mamadag ooit gehad. De zon scheen en meneer had de hele ochtend geslapen, waardoor ik al mijn werk al voor het middaguur afhad. Ik legde hem in de kinderwagen, vulde de luiertas voor onderweg en begon mijn wandeltocht naar het centrum voor een kopje koffie.

Onderweg appte ik mijn vrouw dat ik praktisch bij haar werk was. Over de vraag of ze Sebastiaan wilde knuffelen hoefde ze niet lang na te denken. Ze kwam even uit de hoge toren naar beneden om Sebastiaan en mij te knuffelen, waarna wij weer onze tocht voortzetten.

Baby algemeen

Kleding

Sneaky, heel sneaky, reed ik de kinderwagen even de Primark in. Normaal ga ik daar nooit naartoe, maar ik ben een beetje moe van Sebastiaans donkere kleding, dus ik wilde wat vrolijkheid inslaan. Gelukt! Ik heb 5 shirts in leuke kleuren gescoord.

Het zonnetje bracht ons naar de Hofvijver. Daar heb ik Sebastiaan de fontein laten zien, want dat moest ie net over het randje heen kunnen zien. Heel boeiend vond hij het niet, dus ik ben verdergelopen. Op Noordeinde kwam ik bij een koffietent, maar meneer lag diep te slapen, dus die sloeg zijn kopje koffie over. Goed gezelschap was hij, de kleine beer.

Hertenkamp

Na dat kopje koffie ben ik via de Lange Voorhout teruggelopen. De sneeuwklokjes stonden in bloei, dus het was een en al vrolijkheid. Via Malieveld ben ik naar het hertenkamp gelopen. Sebastiaan was inmiddels weer wakker, dus die heb ik naar de herten toegedraaid en ik ben naast hem gaan zitten.

‘Week 42: De CPC-Loop’ Deze week voelt Sebastiaan zich niet topfit, maar zijn mama wel, dus die rent mee met de CPC-loop. http://bit.ly/CPC-Loop
Lange Voorhout
‘Week 42: De CPC-Loop’ Deze week voelt Sebastiaan zich niet topfit, maar zijn mama wel, dus die rent mee met de CPC-loop. http://bit.ly/CPC-Loop
hertenkamp

Dat vond hij echt megagezellig, want hij begon weer te lachen en naar mijn hand te grijpen. Zelfs toen ik verderliep, moest ik zijn handje vasthouden, haha. Loop je daar, voorover gebogen over de kinderwagen, met één hand duwend, omdat je zoontje je zo graag wil vasthouden. Dat doe je dan, hè 😉

In het Haagse Bos kon ik er nog steeds geen genoeg van krijgen. Ik genoot zo van die wandeling! Ik voerde Sebastiaan inmiddels wat stukjes cracker en rijstwafel. Af en toe wilde hij wel een slokje water. Zo hield hij het allemaal goed vol. Uiteindelijk kwamen we na een kilometer of zes weer aan bij de voordeur. Meneer at nog wat en viel daarna direct in slaap. Wat een prachtige middag!

‘Week 42: De CPC-Loop’ Deze week voelt Sebastiaan zich niet topfit, maar zijn mama wel, dus die rent mee met de CPC-loop. http://bit.ly/CPC-Loop
Haagse Bos

Ziekjes

Wel merkte ik dat hij zich niet helemaal topfit voelde. Hij eet behoorlijk veel (woensdag nog zeiden ze op het kinderdagverblijf dat hij een hele vegaburger had gegeten in plaats van de halve die baby’s normaal krijgen…) , maar afgelopen dagen at hij iedere keer zijn bordje niet leeg. Ook sliep hij superveel.

Zaterdag legde mijn vrouw hem ’s ochtends heel even op mijn buik neer in bed. Onderweg van mijn vrouws armen naar mijn buik, lachte hij hardop: “Jeuj, ik ga naar mama!” Eenmaal op mijn buik aangekomen, spuugt hij me helemaal onder met pap van twee uur geleden… Jup… Dat rook lekker… Jup… Dat voelt lekker als het via je nek naar beneden loopt… Jup… Perfecte start van de dag.

’s Middags gaf mijn vrouw hem te eten, maar ook dit kwam er weer in golven uit. Zielig! Sebastiaan zit dus voorlopig weer even aan de zetpillen. Gelukkig blijft hij zijn normale, vrolijke ikje tijdens zulke momenten.

Ingeschreven voor de CPC-loop

Sneaky heb ik vandaag de CPC-loop gelopen. Ik had tegen niemand gezegd dat ik me had ingeschreven. Waarom niet? Nou, iedereen om me heen rent de halve marathon en ik doe de vijf kilometer. Twee jaar terug heb ik de tien kilometer gerend, maar ik weet niet waar ik met het schema van dit huishouden de tijd vandaan moet halen om te trainen voor meer.

Mijn doel is om 3 keer per week het huis uit te gaan om te sporten. Regelmatig ren ik vijf of zes kilometer als onderdeel van mijn trainingsprogramma, dus ik dacht: waarom ren ik die dag niet gewoon de vijf kilometer mee? Eerder vond ik dat maar stom, voor vijf kilometer meedoen, maar nu ben ik toch trots op mezelf.

Een maandje geleden hakte ik de knoop door: ik doe het gewoon en ik zet een lekkere tijd neer. Bij Beach Resort Makkum drie maanden geleden ben ik rustig begonnen met vijf kilometer rennen en nu doe ik het zo’n twaalf minuten sneller dan die dag. Daar ben ik tevreden mee!

Het rennen van de CPC-loop

Tijdens mijn wandeltocht naar de start via het Haagse Bos was ik zenuwachtig, maar ik had er vooral veel zin in. De ochtend was niet zo goed begonnen, want ik ben net dit weekend ongesteld geworden en ik had hoofdpijn. Nou, veel water en pillen erin, een gezond ontbijtje erbij en ik kon naar de start. Nog even een kleine stop op zo’n vieze Dixie-toilet en ik kon richting startvak. Daar had ik me een mooi eindje naar voren weten te wurmen, dus ik had een redelijk goede startpositie.

Als het startschot klinkt, dan is er altijd zo’n moment dat iedereen wil beginnen met rennen, maar dat het te druk is voor iedereen om tegelijkertijd door de hekken te gaan. Dan loop je dus superlangzaam over die startlijn heen en dat geeft een opgejaagd gevoel. Je wil namelijk wel een goede tijd neerzetten!

Tempo

Uiteindelijk kwam er wel een lekker tempo in. De eerste kilometer is altijd even moeilijk, omdat je hartslag nog in een goed ritme moet komen, maar daarna kan ik altijd wel lekker constant rennen. De zon scheen fel, dus dat was wel een extra moeilijkheid.

Ik verbaasde me echt! Binnen een kilometer gingen mensen al lopen! Of stilstaan. Of stoppen met de race. En van die mensen die je eerst moet inhalen, omdat ze midden op de weg gaan lopen, en dat ze je daarna ineens weer keihard voorbijrennen (en afsnijden!). Bizar… Hoeveel mensen denken er wel niet dat ze ongetraind even die vijf kilometer bij de CPC-loop erdoorheen kunnen jassen?

Mijn longen protesteerden tijdens de CPC-Loop

Doordat ik best wel werd ingehaald, kreeg ik het gevoel dat ik slecht bezig was. Ik voelde mijn longen ook best wel, dus ik dacht bij mezelf: nou, die zon en ongesteldheid hakken er nog best in…. Toen hoorde ik mijn tijd per kilometer door mijn koptelefoon. Dat was juist supergoed! Sneller dan ooit! Toen snapte ik wel dat ik mijn longen voelde. Ik held me gewoon voor om een constant tempo aan te houden en niet te letten op anderen.

Voor een bocht stond er een bordje met 2 kilometer en na de bocht stond een bordje met 3 kilometer. Ik dacht al: dat kan niet. Dat was veel te snel. Maar je wilt zo graag geloven dat die kilometers voorbijvliegen. Ik hoorde mijn renprogramma een tijdje niets zeggen, maar even later kwam door mijn koptelefoontje dat ik er 2,5 kilometer op had zitten. Even later kwam weer een bordje met 3 kilometer. En ja hoor, mijn koptelefoontje gaf aan dat ik 3 kilometer had gerend. Organisatie van de CPC: zo’n fout bordje werkt echt heel demotiverend!

Skyline Den Haag

Ik wist van de vorige keer meedoen dat ongeveer de laatste 1,2 kilometer pal in de zon op het asfalt waren en dat die specifieke afstand killing aanvoelt. Dat was ook zo. Het is mooi dat je dichterbij de skyline van het centrum van Den Haag aankomt, maar man, wat een saai, zwaar stuk is dat altijd. En de finish is om de hoek. Dan denk je dat je er al bent, maar nee, je moet nog een aantal meter. En uiteraard staan daar de meeste mensen, dus je moet nog even doen alsof je uitermate fris bent 😉

Finish

Bij het bereiken van de finish, haalde ik mijn doel! Ik hoopte een keertje een tijd te lopen ergens in de 33 minuten, maar dat had ik met trainen nog nooit gehaald. Ik had gehoopt dat de adrenaline een beetje zou helpen en dat heeft het dus gedaan. De vijf kilometer heb ik in 33:58 gerend.

Voor de halvemarathonners is dat natuurlijk een giller, maar ik ben er superblij mee. Ik deed 6:42 over een kilometer, waar ik in Makkum nog iets van 8 minuut nog wat over een kilometer deed. Twee jaar geleden deed ik de 10 kilometer met 7:11 per kilometer. Later zag ik dat mijn prestatie de 900nogwat was van de 2600nogwat lopers. Ik vind mijn prestatie van vandaag mooi!

Beloning voor de CPC-Loop

Als beloning wachtten mijn vrouw en Sebastiaan mij op bij de finish en gingen we daarna boodschappen doen. Boodschappen? Ja… Maar! Ik heb bij de ijstent om de hoek een dikke milkshake gehaald, met cookies & cream, ha! Even het calorieënaantal weer bijwerken, want afvallen met de CPC-loop, dat kan natuurlijk niet!

Ik heb inmiddels ook een YouTubekanaal. Volg je me daar?

© 2022 Meemoeder.com

webdesign door www.lindavanzomeren.nl